ایران جاویدان

فقط فکر کردم که اسفندگان میتونه بهترین روز باشه پس تصمیم گرفتم بهترین روزو با دوستای خوبم جشن بگیرم.

اسفندگانتون مبارک دوستان

درود بر پارسیانی که دلداگی را در سرزمین کوروش به سیاقی کهن جشن میگیرند تا بگویند عشق بی ریشه نیست، عشق صدای تبرهای فرهاد و اشک ها و ناله های  مجنون است. عشق در نوای حافظ و هزار هزار قصه ی فردوسی است.ت بگویند ما دلداگی میکنیم در این سرزمین با فرهنگ زیبایی که دارد. سپندار مزد را از عمق جان شاد باش میگویم به آنهایی که قلبشان مأمن عشق است. عشقی که آنقدر با صلابت است که فرهنگ بی گانه بر آن هیچ تاثیری نمیگذارد.به امید آن که قاصدکها در آسمان سپندارمزد با آوای دلداگی رقص کنان به پرواز در آیند.

 پنج اسفند روز دلداگی و دلدادگان مبلرک باد.

نام روز پنجم هر ماه و ماه دوازدهم هر سال {اسفند}یا سپندار مزد نام دارد که در اوستایی{سپنتا آرمیتی} نامیده میشود که ازاین دو با هم فروتنی پاک و مقدس است. سپندار مزد نام چهارمین امشاسپند است. امشاسپند سپندار مزد، نگهبان وایزد بانوی زمین سرسبز ونشانی از باروری و رانش است. در ایران باستان زنان از اهمیت ویژه ای برخوردار بودند و همواره مورد توجه قرار داشتند. به همین دلیل اسفندگان {روز عشق} روز گرامیداشت زنان در ایران نیز بوده.                                                  

 افرادی ۲۹ بهمن را جشن میگیرند در صورتی که این جشنها مانند یک زنجیر میمانند و اگر ۲۹ بهمن را جشن بگیریم مثل این که زنجیر پاره شده باشه روز درست این جشن همون ۵ اسفند

 کاخ تخت جمشید بر روی صحنی مرتفع واقع شده است. تنها راه ورود به تالار های تخت جمشید ورود از جبهه غربی صفه است.در آنجا در دل بدنه های مزیین به نقش برجسته سربازان دو رشته پلکان پا گرد روبه روی هم قرار دارند.

عرض این پله ها 7متر و بلندی هر پله که تعداد آنها در هر طرف به 111 میرسد تنها 10س.م می باشد. این ارتفاع اندک به خاطر عبور مهمانهای خاص و مقامات برجسته بوده که مسیر را تا رسیدن به صفه با اسب می پیمودند.گفتنی است که معماری ایران باستان دارای عناصر متعددی است که از سنت معماری آشوری و بابلی و مصری اخذ گردیده است که همراه با ویژگی های مختص پارسی هنری با شکوه را پدید آورده است. اما در اینجا خبری از زیگورات ها و معابد نیست بلکه اوج خلاقیت را در قالب معماری کاخ ها می بینیم.

ممکن است این تردید ایجاد شود که اساساً مردم ایران باستان اعتقادات محکم مذهبی نداشته اند و اینکه گرایشات دنیوی موجب گشته که اثری از معابد و پرستش گاه ها واقع نمانده است. در تبیین این موضوع باید یاد آوری کنیم که مردم ایران باستان پارسی مذهب بودند.پارسیان پایبند به تعالیم زرتشت بوده ، اعتقادات دینی شان با ادیان بین النهرین تفتوت داشت. زرتشتیان پهنه عالم را صحنه جدال میان روشنایی (خیر) و تاریکی (شر) میدانند و به واسطه پاس داشتن نیکی و خیر و نور (آتش) را که نمادی از این صفات و مظهر اهورا مزدا نیایش میکند. از آنجا که آیین نیایش اهورا مزدا در آتشگاه های رو باز صورت می گرفته ، لذا از پارسیان باستان ، کمتر معماری دینی به جای مانده است. مضمون کتیبه های تخت جمشید نیز همگی از حضور روح دینی و تکیه بر اهرا مزدا در انجام امور مملکتی حکایت میکند.

هر طبقه به قبل از خودش کوچکتر بوده و آخرین طبقه مرکز اصلی معبد بئده است.

مصالح: آجر پخته با ملات محکم دارای طاق های ظربی زیبا و نیم دایره که با مهارت ساخته شده بود و امروز پس از سه هزار سال سالم مانده. این طاق ها روی دالان های طویل و بر فراز پلکانی داخلی معبد نشان دهنده ی پیشرفت فوق العاده ی فن ساختمان سازی است. این معبد در شمار بزرگترین زیکورات های جهان و بهترین نمونه ی معمار بر بنیاد طاق قوسی به شمار می رود. عیلامیان معتقد بودند خدای بزرگ شوش (اینشو شیناک) هنگام غروب از آخرین طبقه به آسمان پرواز می کند و روز بعد بر میگردد.

ارتفاع طبقه ی اول 8متر با 128اتاق

ارتفاع طبقه ی دوم 12 متر (11. 5 متر)

طبقه سوم و چهارم از بین رفته

ارتفاع چغا زنبیل 52 متر

طبقه اول مخصوص فرماندهان نظامی

طبقه دوم مخصوص مهمانان پادشاه

طبقهسوم و چهارم مخصوص شاه و خاندان شاهی

طبقه پنجم مخصوص ستاره شناسان و جادوگران است.قدرت سازماندهی برای ساخت چغا زنبیل از آنجا معلوم میشود که هزاران کاشی ساز آجر پز . بنا و کارگرمتخصصان زه کشی و آبیاری طراح و تزیین کننده ی دیوارها.سازندگان شیشه و بلور اشیای فلزی و مرمری را به کار می گیرد.

زیگورات زیبا وبا عظمت چغا زنبیل که قدمت تقریبی آن به 1250 ق.م (حدود 700 سال قبل از امپراطوری هخامنشی) باز می گردد  گواه استواری بر فرهنگ کهن ایران است زیگورات چغا زنبیل در اطراف شهر شوش در استان خوزستان کنونی واقع شده است.

زیگورات به معنی بلند و بر افراشته و چغا زنبیل به معنی سبد وارونه میباشد

مقارن سال 560. ق.م  دو دولت نیرومند آریایی ماد و پارسبا هم متحد شدند وبدین ترتیب  امپراطوری ایران تشکیل شد. این وقتی بود که کوروش کبیر نخستین شاه هخامنشی پدر بزرگش را که بر مادها پادشاهی داشت از تخت به زیر افکند به دست این مردان خارق العاده یعنی کوروش داریوش اول سراسر آسیا تسخیر شد وایران به نخستین امپراطوری بزرگ جهان بدل گشت و230 سال دوام یافت. از نیل تا جیحون واز دریای اژه تا رود گنگعصر نوینی آغاز شده ثبات بی سابقهای ایجاد گردیده بود.حکومت مقتدر بر پا شد و شبکه ارتباطی کار آمدی تجارت را تشویق میکرد و ثروت هنگفتی پدید آورده بود.

 این که اکثر ایرانی ها هویت ملیت و فرهنگ خودشون رو گم کردن بزرگترین درد جامه ماست.

ملتی که 1 روزی مهد تمدن بوده  انسانهاش بهترین انسانها بودند  از فرهنگ و هنرو خیلی چیزای دیگه سرآمد بودند. چرا امروز باید اینطور باشه.چرا وقتی میتونیم به تاریخ و تمدن و اجدادمون بنازیم به شخصیت های این دوره که حتی مال ما نیستند و به جز ظواهر چیز دیگهای ندارند مینازیم. چرا ما که یکی از بزرگترین تمدن خای جهانی هستیم خودمون رو از یه سری انسان های بی تمدن کمتر میدونیم و مدام از اونا تقلید می کنیم. چرا مردم کشورمون انسان های ظاهر نمایی که شناختنشون هیچ سودی نداره روخوب میشناسند ولی به ندرت کسی پیدا میشه که کوروش  داریوش یا هزاران بزرگ مرد دیگه رو که داشتن این سرزمین و مدیون دلاوری هاشون هستیم بشناسه. به نظر شما این فاجعه نیست؟؟؟  که از اون همه هویت دیگه چیزی تو جامعه دیده نمیشه

که هر جا میشینی ومی خوای از ایران وتاریخش حرف بزنی همه یا با چشماشون بهت میخندند یا یه جوری رفتار میکنند که انگاردیوانه شدی.......

چرا ظواهر مسخرهای که آدما واسه خودشون می سازند نشونه تمدن و انسانیت شده؟؟؟؟؟؟

هزار تا چرای دیگه هست که بی جوابه....

اینا همه درد نیست؟

 فاجعه نیست؟

یعنی میشه دوباره یه روزی ایران ممثل گذشته بشه و تاریخ و تمدن و فرهنگ غنی که داره بزرگترین افتخار فردفرد این آب و خاک بشه

به امید آن روز..............